บทที่ 29 บทไม่มีชื่อ

บางทีความอดทนของเรามันก็มีที่สิ้นสุด ผมพยายามจะอดทนกับไลลาทั้งที่ไม่เคยจะอดทนกับใครเท่าไหร่นัก ดีที่แม่รับปากไว้ว่าจะจัดการให้แต่ไม่ทันใจผมเอาเสียเลยให้ตายสิ ผมนั่งมองน้องกินข้าวผัดด้วยความอร่อยเคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มป่อง

"อิ่มปะ"

"อื้มๆ หย่อยอะมีอีกป่าว"ผมยกยิ้มน้อยๆ

"กินนี่ให้หมดก่อนเถอะทั้งข้าวทั้งข...